Zabytki w Ustce

Ria Vella

Port i Urząd CelnyObszar między dwoma biegunami głównej ulicy – od południa kościołem, od północy latarnią – z wiejską, rybacką zabudową dopełniały stopniowo budynki murowane, w typie małomiasteczkowej niskiej zabudowy, ale często o detalu świadczącym o estetycznych ambicjach, a także okazałe gmachy poświadczające zamożność właścicieli. Również te inwestycje wiązały się z portowym charakterem Ustki, choć z drugiej strony na wygląd niektórych wpłynęła estetyka uzdrowiskowych willi, równolegle powstających we wschodniej części miejscowości. Przykładem tego wpływu na architekturę głównej ulicy może być niezachowana siedziba konsula F. Wilhelma Kopekego, jednego z najważniejszych usteckich armatorów i przedsiębiorców, których znaczenie poświadczała też architektura. Od strony portu budynek rozmiarami i narożną wieżyczką komponował się ze Stacją Pilotów. Ria Vella – taką nazwę nosił dom – została zbudowana w początku XX wieku na zachodnim krańcu ulicy Młyńskiej (Mühlenstr., ob. Zaruskiego), u wylotu na główną arterię vis à vis spichlerzy należących do przedsiębiorcy. Od wschodu przylegał do niej na osi wzdłużnej kolejny spichlerz. Willa stanowiła więc wizualną równowagę dla murowanego wiatraka na drugim końcu przecznicy oraz dla położonej dalej na wschód siedziby Conrada Westphala, kolejnego z potężnych przedsiębiorców. Być może takie, niejako konkurencyjne, usytuowanie obu siedzib także należy interpretować symbolicznie. Ria Wella miała trzy wysokie kondygnacje, a od północy wielokątną, wykuszową wieżyczkę nadwieszoną na łukowych wspornikach nad portalem i zwieńczoną spiczastym, wysokim dachem. Z odręcznego rysunku z lat 30. XX wieku znane jest rozplanowanie głównego piętra, z pomieszczeniami (m.in. biblioteką) rozlokowanymi wokół południowej klatki z trójbiegowymi schodami. Wówczas bowiem dom Koepkego był przedmiotem zainteresowania urzędu budowy portu jako obiekt do częściowego wynajęcia.

Tekst: Elżbieta Kal, „Ustka dawno, dawniej i dziś”, Wydawca: Lokalna Organizacja Turystyczna „Ustka i Ziemia Słupska”, Ustka, 2014

Comments are closed.